Czarne kwiaty

Zapylenie - zjawisko występujące u roślin kwiatowych, polegające na przeniesieniu ziarna pyłku na znamię słupka. Kwiaty posiadają specjalne przystosowania do tego celu. Znamiona ich słupków są kleiste, a pyłek jest zwykle bardzo niewielkich rozmiarów.

Kwiaty roślin wykazują szereg przystosowań do zapylenia. U roślin wiatropylnych są niewielkie i niepozorne, o uproszczonej budowie, za to wytwarzają ogromną ilość pyłku. Rośliny owadopylne, by zwabić zwierzęta wytwarzają duże i barwne kwiaty. Gdy kwiaty są niewielkie, łączą się w duże kwiatostany, czego doskonałym przykładem jest np. słonecznik. Jego ogromny kwiat to w istocie kwiatostan – koszyczek. U wielu roślin z rodziny astrowatych część kwiatów w kwiatostanie jest bezpłodna i służy wyłącznie do zwabiania owadów swoją barwą. Wiele kwiatów wabi zwierzęta za pomocą zapachu, np. róża, konwalia majowa, fiołek i inne. Wiele kwiatów wytwarza słodki nektar. Ponieważ wiele owadów (np. pszczoła miodna) zbiera również pyłek, rośliny produkują go w w dużej ilości. W jednym kwiatku maku jest ok. 2,6 mln ziaren pyłku. Zamykające się na noc kwiaty magnolii zapewniają zapylającym je chrząszczom suche i cieplejsze o ok. 10 stopni Celsjusza schronienie na noc.

Zobacz też:
Kwiat

Tuberoza (Polianthes)
rodzaj roślin z rodziny amarylkowatych. Występuje głównie w Meksyku.
Łodyga wysokości 0,5-1 m, nierozgałęziona, zgrubiała u nasady. Liście równowąskie. Kwiaty dzwonkowate, białe lub różowawe, w gronach o intensywnym zapachu.

Tuberoza bulwiasta (P. tuberosa) - w Polsce rzadka, częsta w płd. Francji, tam hodowana na kwiat cięty. Posiada brunatną bulwę podziemną o żółtawym miąższu. Wysokość do 1 m. Liście u nasady czerwonawe. Białe kwiaty. Jest używana w przemyśle perfumeryjnym jako źródło olejku eterycznego.

Przymiotno jednokoszyczkowe (Erigeron uniflorus L.) – gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny astrowatych. Występuje w górach Europy. W Polsce występuje wyłącznie w Tatrach. Roślina rzadka.

Charakterystyka

Łodyga 

Wzniesiona, o wysokości 2-12 cm, nierozgałęziająca się. Jest zielona i obficie wełnisto owłosiona (ale bez gruczołów). Na jej szczycie pojedynczy koszyczek i stąd gatunkowa nazwa rośliny. Pod ziemią nierozgałęzione kłącze.

Liście

Dolne klinowatojajowate, o stępionych wierzchołkach, czasami nawet wycięte, łodygowe siedzące, lancetowate, ostro zakończone.

Kwiaty

Zebrane w pojedynczy koszyczek o średnicy 10-27 mm. Kwiaty dwojakiego rodzaju; wewnętrzne kwiaty w koszyczku to obupłciowe kwiaty rurkowate, brzeżne to żeńskie kwiaty języczkowe. Kwiaty rurkowe przeważnie czerwonawe na szczycie, brzeżne kwiaty języczkowe w jasnoliliowym kolorze, ok. 2-krotnie dłuższe od kwiatów wewnętrznych. We wszystkich kwiatach puch kielichowy w jednym szeregu. Listki okrywy koszyczka silnie wełnisto owłosione, zielone, lub o fioletowych szczytach. Kwitnie od lipca do września.

Owoc

Niełupka o długości 1,2-2 mm z krótkim (2,5-4 mm) puchem kielichowym.

Biotop, wymagania

Wilgone skały i hale. W Tatrach występuje głównie w piętrze alpejskim.

Zmienność

Tworzy mieszańce z bardzo podobnym gatunkiem - przymiotnem węgierskim.

Ochrona

W Czerwonej liście roślin i grzybów Polski jest umieszczony w grupie gatunków rzadkich (kategoria zagrożenia R). . Nie ma statusu gatunku prawnie chronionego - w Polsce występuje wyłącznie na obszarze Tatrzańskiego Parku Narodowego, gdzie i tak podlega ochronie.

Bibliografia

Zobacz też

Rośliny tatrzańskie

Przypisy

Tuberoza (Polianthes)
rodzaj roślin z rodziny amarylkowatych. Występuje głównie w Meksyku.
Łodyga wysokości 0,5-1 m, nierozgałęziona, zgrubiała u nasady. Liście równowąskie. Kwiaty dzwonkowate, białe lub różowawe, w gronach o intensywnym zapachu.

Tuberoza bulwiasta (P. tuberosa) - w Polsce rzadka, częsta w płd. Francji, tam hodowana na kwiat cięty. Posiada brunatną bulwę podziemną o żółtawym miąższu. Wysokość do 1 m. Liście u nasady czerwonawe. Białe kwiaty. Jest używana w przemyśle perfumeryjnym jako źródło olejku eterycznego.

Różnosłupkowość (heterostylia, distylia) - taka budowa kwiatów, która uniemożliwia ich samozapylenie się, mimo że są to kwiaty obupłciowe. Jest to jeden z mechanizmów zapobiegających zapyleniu słupka kwiatów przez pyłek pochodzący z tej samej rośliny. Dla większości roślin takie samozapylenie jest bowiem niepożądane, gdyż prowadzi do zmniejszenia różnorodności genowej osobników potomnych.

Wiele kwiatów różnosłupkowych zbudowanych jest w ten sposób, że słupek jest wyższy od pręcików, co w naturalny sposób uniemożliwia samozapylenie. U barwinka pospolitego znamię słupka znajduje się co prawda niżej niż pręciki, ale jest osłonięte specjalną tarczką, chroniącą przed spadającym ewentualnie z wyżej położonych pręcików własnym pyłkiem. U pierwiosnka istnieją dwa rodzaje kwiatów: w jednych kwiatach słupki są wyżej niż pręciki, w drugich odwrotnie. Kwiaty pierwiosnków mające długą rurkę kwiatową zapylane są zwykle przez motyle. Gdy motyl włoży swoją ssawkę do kwiatu o nisko osadzonych pręcikach, to pyłek przylepi się do górnej części ssawki. Pyłek ten zapyli kwiat o wysoko położonym słupku, gdy motyl przeleci na następny kwiatek pierwiosnka.

Zobacz też: zapylenie krzyżowe, samopłonność

Gailardia (dzianwa) (Gaillardia Foug.) - rodzaj bylin, roślin rocznych lub dwuletnich z rodziny astrowatych, pochodzących z Ameryki Północnej i Południowej.

Charakterystyka

Liście 

Całobrzegie lub pierzaste, nakrapiane.

Kwiaty 

Koszyczki duże, osadzone na długich szypułkach. Kwiaty brzeżne języczkowate, żółte lub purpurowe, u niektórych gatunków lub odmian dwubarwne. Kwiaty w środku koszyczka rurkowe, przeważnie purpurowe, czasem przekształcone w płonne i nie nektarujące kwiaty języczkowate. Kwitnie od lipca do września.

Owoce 

Nasiona dają tylko kwiaty rurkowe.

Systematyka

Pozycja rodzaju w systemie Reveala Reveal James L. System of Classification. PBIO 250 Lecture Notes

Plant Taxonomy. Department of Plant Biology, Universyty of Maryland, 1999 Systematyka rodzaju gailardia wg Reveala:

Gromada okrytonasienne, podgromada Magnoliophytina, klasa Rosopsida, podklasa astrowe, nadrząd Asteranae Takht., rząd astrowce, rodzina astrowate (Asteraceae Dumort., plemię Gaillardieae (Nutt.) Lecoq & Juillet, podplemię Gaillardinae (Nutt.) Less., rodzaj Gailardia.

Pozycja rodzaju w systemie Cronquista

Gromada okrytonasienne, klasa dwuliścienne (Magnoliopsida Brongn.), podklasa astrowe Asteridae Takht., rząd astrowce Asterales Lindl., rodzina astrowate Asteraceae Dumort., nom. cons.

Gatunki flory Polski Mirek, Z., Pięknoś-Mirkowa, H., Zając, A i M., 1997, Vascular plants of Poland - a chekclist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. IB PAN. Adres strony

• gailardia nadobna (Gaillardia pulchella Foug.) - gatunek uprawiany
• gailardia ogrodowa (Gaillardia hybrida) - gatunek uprawiany
• gailardia oścista (Gaillardia aristata Pursh) - gatunek uprawiany

Pozostałe gatunki (wybór)

• Gaillardia aestivalis
• Gaillardia amblyodon
• Gaillardia arizonica
• Gaillardia chrysantha, syn. Gaillardia aestivalis var. aestivalis
• Gaillardia coahuilensis
• Gaillardia flava
• Gaillardia gracilis, syn. Gaillardia pinnatifida var. pinnatifida
• Gaillardia lanceolata
• Gaillardia lutea
• Gaillardia mexicana, syn. ,,Gaillardia coahuilensis
• Gaillardia multiceps
• Gaillardia parryi
• Gaillardia pinnatifida
• Gaillardia spathulata

Zastosowanie

Uprawiane w ogródkach kwiatowych i na działkach, jako rośliny ozdobne i na kwiaty cięte.

Zapylenie krzyżowe (ksenogamia, allogamia) – rodzaj zapylenia, podczas którego pyłek dostający się na słupek pochodzi z pręcików kwiatu tego samego gatunku rośliny, ale znajdującego się na innej roślinie. Dla większości roślin zapylenie krzyżowe jest korzystne, gdyż gwarantuje większą różnorodność genową osobników potomnych. Większość roślin wykształciła więc różne mechanizmy zapobiegające samozapyleniu:

• przedprątność
• przedsłupność
• dwupienność
• różnosłupkowość
• samopłonność

W warunkach naturalnych zapylenie krzyżowe może nastąpić za pośrednictwem owadów (entomogamia), ptaków (ornitogamia) i innych zwierząt (zoogamia), wiatru (anemogamia, wody (hydrogamia). Kwiaty roślin wykazują szereg przystosowań umożliwiających zapylenie krzyżowe. Kwiaty zapylane przez owady i ptaki zwabiają je za pomocą barwy, dużych rozmiarów, zapachu, wytwarzaniem nektaru w miodnikach, dużej ilości pyłku. Kolorowe plamy i lśniące włoski wskazują owadom drogę do ukrytych w głębi kwiatu miodników. Jeżeli kwiaty są małe, zebrane są w duży, widoczny z daleka kwiatostan. Tak jest np. u słonecznika. Jego pojedynczy nibykwiat to w istocie setki malutkich kwiatków zebrane w koszyczek. Niektóre kwiaty np. szałwi mają specjalną budowę, dzięki której po usiądnięciu na nim owada znamię słupka wygina się dotykając go i zbierając przylepiony na nim pyłek, zebrany na innych kwiatach szałwii.

Ikebana (生け花, いけばな, dosłownie żyjące kwiaty) - japońska sztuka układania kwiatów, nazywana także kadō (華道) - “droga kwiatów”.

W przeciwieństwie do dekoracyjnych bukietów w stylu zachodnim, japońska sztuka układania kwiatów skupia się na tworzeniu harmonii linearnych konstrukcji, rytmu i koloru. Podczas gdy ludzie Zachodu podkreślają ilość i barwy roślin, poświęcając uwagę przede wszystkim pięknu kwiatów, Japończycy podkreślają linearne aspekty kompozycji. Rozwinęli sztukę obejmującą nie tylko kwiaty, ale również wazon, łodygi, liście i gałęzie. Cała struktura japońskiego układania kwiatów opiera się na trzech głównych punktach, symbolizujących niebo, ziemię i ludzkość.

Materiały roślinne początkowo służyły do dekorowania wnętrz świątyń buddyjskich. Za prekursora ikebany uważany jest mnich Ikenobō Senkei żyjący w XV wieku. Od tego czasu powstało wiele szkół układania ikebany. Najważniejsza to nadal Ikenobō-ryū od czterdziestu pięciu pokoleń popularyzująca styl rikka (’stojące kwiaty’) przez ród Ikenobō. Innymi zasadami kieruje się styl nageirebana (’kwiaty wrzucane’), który dał początek wielu popularnym dziś kierunkom. W XVIII wieku powstały filozoficzne (oparte na Konfucjanizmie) założenia kompozycji kwiatowych. W okresie Meiji powstała szkoła Ohara-ryū wprowadzająca nowatorski styl moribana (’spiętrzone kwiaty’). Współcześnie nadal powstają nowe kierunki. Ikebana jest przedmiotem nauczanym w szkołach i na uniwersytetach.

Wachlarzyk – rodzaj kwiatostanu z grupy wierzchotek jednoramiennych. Ma kwiat na szczycie pędu. Od osi tego pędu wyrasta (zazwyczaj z kąta liścia) odgałęzienie drugiego rzędu, które znowu kończy się kwiatem. Kolejne odgałęzienia wyrastają naprzemiennie po obu stronach. Wachlarzyk jest bardzo podobny do dwurzędki – różni się od niej tym, że wszystkie kwiaty dorastają mniej więcej do tego samego poziomu. Najdłuższe szypułki mają kwiaty dolne, czym wyżej w górę, tym krótsze.
Kwiaty w wachlarzyku zaczynają kwitnąć od kwiatu znajdującego się w początkowej części kwiatostanu, stopniowo w kierunku pojawiających się osi drugiego, trzeciego i następnych rzędów, czyli od zewnątrz do wewnątrz kwiatostanu. Listki, z kątów których wyrastają te osie noszą nazwę podsadek.

Worsleya rayneri, W. procera - gatunek byliny z rodziny amarylkowatych. Nie ma nazwy polskiej. Jest to endemit deszczowego lasu atlantyckiego w Brazylii (Mata Atlantica). Swoją nazwę zawdzięcza A. Worsleyowi (1861 - 1943), amerykańskiemu inżynierowi, znawcy roślin cebulowych.

Charakterystyka

Roślina okazała i trudna w hodowli. Wymaga stromego granitowego zbocza, porannego nasłonecznienia, wiatru i silnie nawilżonego powietrza. Naturalnym środowiskiem jej życia są zbocza gór w okolicy Rio de Janeiro. Obecnie bardzo zagrożona wymarciem. Ostatni pożar w tamtej okolicy (wzniecony przez farmera) zniszczył 40% zasobów gatunkowych.

Łodyga

Dorasta do 1,5 m wysokości.

Liście

Mają do 90 cm długości.

Kwiaty

Piękne, fioletowo - niebieskie kwiaty występują po kilka na szczycie łodygi. Osiągają 15 cm

Cebule

Posiadają bardzo długie szyjki.

Fundacja Kwiaty Polskie - gdańska fundacja zajmująca się działaniami na rzecz redukcji szkód społecznych zjawisk:

• skrajnego ubóstwa
• bezdomności
• marginalizacji i wykluczenia społecznego

Fundacja istnieje od lutego 2005 r. Jej powstanie było formą ujęcia w ramy organizacyjne wieloletniej aktywności pomocowej grupy przyjaciół z trójmiejskiego środowiska małego biznesu. Fundacja od chwili powstania posiada status organizacji pożytku publicznego.

Fundacja Kwiaty Polskie realizuje eksperymentalne formy readaptacji społecznej i wtórnej socjalizacji całych grup środowiskowych z obszarów bezpośredniego zagrożenia wykluczeniem społecznym. Projekty programowe adresowane są do osób, które utraciły więzi rodzinne i umocowania socjalne w wyniku długotrwałego bezrobocia i realnej bezdomności. Od kwietnia działa fundacyjne biuro pośrednictwa pracy dla bezdomnych, zajmujące się poszukiwaniem ofert zatrudnienia wraz z zakwaterowaniem. Dotychczas miejsce pracy z zamieszkaniem otrzymało 61 podopiecznych placówek dla bezdomnych.

Fundacja jest autorem programu “ośrodków odbudowy motywacji i rekonstrukcji osobowości”. Fundacja tworzy “Akademię Postaw” - stacjonarny ośrodek eksperymentalnych form readaptacji społecznej. Beneficjentami programu odbudowy motywacji, mają być rezydenci ośrodków dla bezdomnych, schronisk i noclegowni. Fundacja jest inicjatorem przedsięwzięć na rzecz doraźnej i długofalowej pomocy skrajnie ubogim i niezaradnym życiowo. W tym celu tworzone są “Banki Chleba” i “Banki Ciepła”, z zadaniem gromadzenia i redystrybucji żywności, odzieży i opału. Dzieci z najuboższych rodzin Pomorza, Śląska i Zagłębia, corocznie będą uczestniczyć w wakacyjnej akcji Fundacji Kwiaty Polskie - “Lato wrażeń jak z marzeń”. W pierwszym roku akcji, udało się dofinansować letni wypoczynek w miejscu zamieszkania dla ponad 300 dzieci.

Fundacja Kwiaty Polskie jest edytorem poradników dla ludzi bezdomnych i bezrobotnych. Na terenie 10. największych w Polsce dworców PKP, w okresie 3-15 listopada 2005 r. FKP kolportowała ulotki informacyjne o formach pomocowych na rzecz ludzi bezdomnych. Fundacja uruchomiła alarmowy telefon informacyjny dla ludzi bezdomnych. Fundacja jest inicjatorem projektu “Imienna Karta Usług Socjalnych” dla ludzi bezdomnych. Realizacja tego projektu rozpoczęła się w połowie listopada 2005 roku. Celem tego przedsięwzięcia jest zebranie dokładnych danych statystycznych o bezdomnych w Polsce. Karta IKUS ma pozwolić oszacować wielkość pomocy jaka jest potrzebna dla udzielenia im efektywnego wsparcia. Fundacja zamierza stworzyć sieć świetlic dla dzieci z rodzin zaniedbanych więzi emocjonalnych.

Hasło Fundacji Kwiaty Polskie brzmi:

“Zawsze jesteśmy komuś potrzebni, a w miłowaniu bliźniego, tak bardzo nam do twarzy”.

Kwiaty zła (Les fleurs du mal), znane również po polsku jako Kwiaty grzechu to zbiór wierszy opublikowany przez Charlesa Baudelaire’a w roku 1857.

Od 1845 roku Baudelaire zapowiadał wydanie zbioru wierszy pod nazwą Lesbijki (Les Lesbiennes), później miał on nosić tytuł Otchłań (Les Limbes) i opisywać siedem grzechów głównych, którymi rządzi Nuda,
co zapowiada pierwszy wiersz zbioru — Do czytelnika. Zbiór, dedykowany Théophile’owi Gautier,
dzieli się na sześć części, pogrupowanych tematycznie:

• Spleen i ideał
• Obrazy paryskie
• Wino
• Kwiaty zła
• Bunt
• Śmierć

Bezpośrednio po wydaniu Kwiatów zła przeciwko autorowi wytoczono proces o obrazę dobrych obyczajów dotyczący 13 ze 100 wierszy. W wyniku procesu Baudelaire musiał zapłacić grzywnę 300 franków (zmniejszoną później do 50 franków) i usunąć sześć wierszy. W drugim wydaniu z roku 1861 autor pominął zakazane sześć wierszy, dodał 32 wiersze i nową część Obrazy paryskie. W trzecim, pośmiertnym wydaniu z roku 1868 z przedmową poety Théophile’a Gautiera przywrócono zakazane wiersze i dodano 25 wierszy, w tym zawartość zbioru Épaves (Szczątki), wydanego w Brukseli w 1868 roku.

Na polski przekładali Kwiaty zła między innymi Wiktor Gomulicki, Antoni Lange i Zofia Trzeszczkowska, Stanisław Korab-Brzozowski, Czesław Jastrzębiec-Kozłowski, Bohdan Wydżga, Marian Piechal.

Brzozowce (Betulales) jest to rząd roślin z klasy dwuliściennych. Obejmuje on jedną rodzinę brzozowatych. Niektórzy nie wyodrębniają oddzielnego rzędu brzozowców, a rodzinę brzozowatych zaliczają do rzędu bukowców.

Drzewa i krzewy z tego rzędu są rozdzielnopłciowe i jednopienne. Posiadają pojedyncze liście z przylistkami oraz drobne i niepozorne kwiaty, które zebrane są w kwiatostany, tzw. kotki. Kwiaty są wiatropylne. Kwiaty męskie posiadają 4 pręciki, zaś żeńskie dwuszyjkowy słupek powstały ze zrośniętych 2 - 3 owocolistków. Zalążnia posiada od 2 do 6 komór, a w każdej umiejscowiony jest 1 lub 2 zalążki.

Ogórek (Cucumis) – to rodzaj roślin jednorocznych z rodziny dyniowatych. Pochodzi ze Środkowej Azji.

Charakterystyka

Kwiaty

Ogórek posiada trzy typy płci kwiatów: męskie (z pręcikami), żeńskie (ze słupkiem) i hermafrodytyczne (organy żeńskie i męskie). Ilość kwiatów różnych typów płci na jednej roślinie oraz kolejność ich inicjacji determinuje płeć całej rośliny.

I tak wyróżnia się 3 podstawowe typy płci roślin ogórka:

• jednopienny - posiadający zarówno kwiaty żeńskie jak i męskie
• żeński - tylko kwiaty żeńskie
• obupłciowy - tylko kwiaty hermafrodytyczne

Poza powyższymi typami płci wyróżnia się szereg rzadziej występujących typów:

• męskojednopienny - wytwarza kwiaty męskie a następnie hermafrodytyczne
• żeńskojednopienny - wytwarza kwiaty żeńskie, a następnie kwiaty hermafrodytyczne
• trójjednopienny - posiada kwiaty hermafrodytyczne, męskie i żeńskie
• męskodwupienny - najpierw rozwijają się kwiaty męskie, a następnie w niewielkiej ilości kwiaty hermafrodytyczne i żeńskie
• żeńskodwupienny - najpierw inicjują się kwiaty żeńskie, a następnie w niewielkiej ilości kwiaty hermafrodytyczne i męskie

Owoce

Typ owocu to jagoda.

Systematyka

Systematyka w systemie Reveala

Gromada okrytonasienne, podgromada Magnoliophytina , klasa Rosopsida, podklasa ukęślowe, nadrząd Cucurbitineae, rząd dyniowce, podrząd Cucurbitineae Engl., rodzina dyniowate, podrodzina Cucumidoideae Burnet, plemię Cucumereae Endl. ex M. Roem., podplemię Cucumerinae E.G.O. Müll. & Pax in Engl. & Prantl. Reveal James L. System of Classification. PBIO 250 Lecture Notes: Plant Taxonomy. Department of Plant Biology, Universyty of Maryland, 1999.

Gatunki flory Polski

• melon, (Cucumis melo L.) – efemerofit
• ogórek siewny (Cucumis sativus L.) - gatunek uprawiany

Inne gatunki (wybór)

• Cucumis anguria L.
• Cucumis dipsaceus C.G. Ehrenb. ex Spach
• Cucumis ficifolius A. Rich.
• Cucumis metuliferus E. Mey. ex Naud.
• Cucumis myriocarpus E. Mey. ex Naud.
• Cucumis prophetarum L.

Zobacz też:

Ogórek kiszony, ogórek konserwowy.

Przypisy

Magnolia purpurowa (Magnolia liliiflora Desr.) – gatunek drzewa należący do rodziny magnoliowatych. Magnolia ta rośnie na stanowiskach naturalnych na Dalekim Wschodzie. W Polsce jest sadzona jako roślina ozdobna. Należy do jednego z częściej u nas hodowanych gatunków magnolii.

Charakterystyka

Pokrój 

Małe drzewo lub krzew, dorastające do 4 m wysokości. Korona zwarta, szerokości ok. 4 m.

Liście 

Duże (10 – 15 cm długości), jasnozielone liście, o owalnym kształcie.

Kwiaty 

Z wyglądu przypominają kwiaty tulipana. Są to najintensywniej wybarwione kwiaty wśród wszystkich odmian magnolii. U różnych odmian mają różne odcienie różu, wewnątrz są prawie białe. Podobnie, jak u wszystkich magnolii brak zróżnicowania na kielich i koronę. Kwiaty o średnicy do 12cm wyrastają na wierzchołkach pędów i składają się z 6-8 płatków. Lekko pachną. W środku kwiatu liczne pręciki i słupki. Pąki kwiatowe mają czarny odcień z połyskiem. Zakwita bardzo obficie w maju, równocześnie z rozwojem liści. Jej kwiaty nie są więc tak narażone na przemarzanie podczas kwitnienia, jak u magnolii pośredniej, czy gwiaździstej. Czasami pojedyncze kwiaty zakwitają jeszcze przez całe lato, aż do zimy.

Owoc 

Liczne mieszki. Z nasion można wyhodować sadzonki.

Wymagania 

Wymaga słonecznego stanowiska. Jest niezbyt wytrzymała na mróz i dlatego nie powinna być sadzona w rejonach o silnych mrozach, czy w kotlinach rzecznych, gdzie tworzą się zastoiny mrozowe. Wymaga żyznej i przepuszczalnej gleby o lekko kwaśnym odczynie.

Odmiany

Oprócz typowego gatunku botanicznego sadzone są różne odmiany, z których najcenniejsze to mieszańce międzygatunkowe magnolii purpurowej z magnolią gwiaździstą (M. stellata):

• `Betty` - ma duże, ciemnoamarantowe kwiaty. Osiągają średnicę do 30 cm. Rozwierają się bardzo szeroko odsłaniając jaśniejszy środek. Stosunkowo odporna na mróz. Kwitnie od końca kwietnia aż do czerwca. Zakwita bardzo wcześnie, bo czasami kwitną już jednoroczne sadzonki.
• `Nigra` - zakwita bardzo wcześnie, bo czasami kwitną już jednoroczne sadzonki. Ciemnobordowe kwiaty, podobne do kwiatów magnolii gwiaździstej, ale mające kilkanaście płatków zakwitają w maju i czerwcu. Kwitnie bardzo obficie i długo.
• `Ricki` - kwiaty o wąskich płatkach, purpuroworóżowe, u nasady ciemniejsze. Kwitnie bardzo obficie i długo.
• `Susan` - pokrój krzaczasty, zwarty. Kielichowate, purpurowoczerwone kwiaty osiągają wielkość do 15 cm. Ma długi okres kwitnienia – od końca kwietnia do początku czerwca. Stosunkowo odporna na mróz.
• Do tej samej grupy mieszańców należą też rzadziej u nas spotykane odmiany: `Ann`, `Jane`, `Judy` i `Randy`.

Uprawa. Choroby, szkodniki i ich zwalczanie

Zobacz: magnolia